31-3-2008
Maar het helpt als je er een beetje van hebt
Wat vinden wij nou echt belangrijk in het leven? We willen ons veilig op straat kunnen bewegen, we willen niet in de file staan, en als we oud en verzwakt zijn, willen we dat we gewassen en goed verzorgd worden. Onze ouders wensen we dat ook toe en voor onze kinderen willen we toch vooral dat ze op school goed les krijgen, en oh wee, als er een leraar is die daar met de pet naar gooit. Dan staan we direct bij het schoolhoofd om de kosten voor remedial teaching te laten vergoeden of op zijn minst de betreffende leraar of lerares te laten garanderen dat jouw kind toch minstens op HAVO-niveau terechtkomt. Maar het belangrijkste vinden we toch dat we met onze pijnen en problemen in de gezondheidszorg terecht kunnen, en het liefst blijven we zó gezond dat we überhaupt niet in een zorginstelling hoeven te zijn.
En laten dit nou allemaal verworvenheden zijn waar de publieke functies politie, zorg en onderwijs een belangrijke rol spelen. Voor veiligheid op straat hebben we niet méér regels nodig, maar méér politieagenten en GGZ-hulpverleners. En laten we ook de welzijnsector niet vergeten. Niet meer in de file staan? Veel agenten en zorgverleners werken op onregelmatige tijden en dragen niet bij aan het file-leed. Weet u hoeveel verpleegkundigen en verzorgenden dagelijks voor onze medemensen zorgen, zodat anderen voor economische groei kunnen zorgen.
Laten we dat nou eens in een groeicijfer uitdrukken. Hoewel de publieke functies als kostenpost op ‘s lands begroting verschijnen, zijn dit blijkbaar de belangrijkste functies in ons leven. Ze dragen bij aan de groei van de welvaart en dus aan de groei van Nederland. Maar helaas: de marktwerking holt de Nederlandse zorg uit en de kwaliteit ervan staat al jaren niet meer op nummer 1 in Europa.
Leden der Staten Generaal: ik richt mij tot u. Luister naar het volk! De roep om meer loon in de publieke sector is niet alleen een roep van de werknemers in die sector. Eigenlijk is het DE ROEP DES VOLKS!
Geen normale Nederlander wil een dikke portemonnee als hij de rest van zijn leven met pijn in zijn lijf rondloopt. De economische groei, waar het om gaat in de politiek, is niet ons belangrijkste goed. Het is het speeltje van de grote, belangrijke mannen met dikke portemonnees, die hun middelen zien slinken als de markt krimpt. Die medewerkers uit de publieke sector weghalen, omdat ze met een marktsalaris wel hun hypotheek kunnen betalen.
De echte professionals die hun beroepseer hoog in het vaandel hebben, blijven in de zorg. Normaal gesproken hoor je ze niet. Zwijgen is goud. Maar loon wordt belangrijk als je als professional je vak niet meer naar tevredenheid kunt uitvoeren. En dat is wat er de laatste jaren is gebeurd. De beroepseer brokkelt langzaam af onder druk van regelgeving, verantwoording en bezuinigingen. Dan wil je als agent geld zien voor het feit dat je een risico loopt op straat omdat er geen collega’s genoeg zijn om je dekking te geven. Dan wil je als psychiatrische verpleegkundige geld zien, omdat de Raad van Bestuur isoleercellen schrapt, zonder over de gevolgen voor jouw veiligheid met jou te hebben gesproken. Dan wil je geld zien als je voor de klas staat en wordt geconfronteerd met het zwaaiende mes van een leerling die voor de zoveelste keer door het lint gaat. Dan wil je geld zien als begeleider in de gehandicaptenzorg, omdat de ontwikkeling van jouw team niet is meegegroeid met de complexiteit van de cliënten waarvoor je verantwoordelijk bent. Je wilt eigenlijk waardering, want jij zorg voor wat belangrijk is voor de rest van Nederland.
Nooit hoor ik iemand zeggen: “Een dikke portemonnee is voor mij van belang en de rest kan me gestolen worden.” Hooguit voegt men aan het gezegde GELD MAAKT NIET GELUKKIG toe, dat het wel een beetje helpt.
Jacqueline den Engelsman
Beleidsmedewerker Arbeidsvoorwaarden
|
